Strona 1 z 1

Cechy gry

: 11 lip. 2017, 21:34
autor: Infi

Poniższa lista jest uzupełnieniem tekstu „Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Leviathanie, ale baliście się zapytać”, którego przeczytanie zaleca się wszystkim zaczynającym swoją przygodę z grą. Dla osób, które się z nim zaznajomiły oraz tych, które orientują się w sprawach tekstowych gier fabularnych, przeznaczona jest poniższa synteza najważniejszych, esencjonalnych cech gry. Zważ, że Leviathan jest w wersji beta i rzeczywista realizacja tych cech miejscami może odbiegać od poniższego stanu. Można je więc potraktować jako dążenia gry, których działanie warto przetestować samodzielnie.

Cechy gry:
  • Łatwe wejście: Karty Postaci są sprawdzane, ale tylko pod kątem zgodności z bazowymi realiami gry. Jeśli już podczas niej wynikną jakieś problemy związane treścią KP, Mistrz Gry wstrzyma rozgrywkę i poprosi o uzupełnienia. Dla masochistów z parciem na prestiż przeznaczona jest tzw. akceptacja pełna, którą uzyskać można tylko opisując tak nieistotne szczegóły, jak kolor bielizny postaci™.
  • System 72/72: zarówno gracze jak i Mistrzowie Gry mają na Leviathanie po 72 godziny na odpisanie. Jeśli gracz przekroczy ten czas, jego postać może spotkać pech. Jeśli Mistrz Gry przekroczy ten czas, gracz ma prawo do dowolnego poprowadzenia gry, oczywiście zgodnie z obecną sytuacją postaci. Dokonuje tego przez napisanie kolejnego posta fabularnego i opisanie rozwiązania akcji bez udziału MG. Terminowe napisanie posta może zaowocować lepszą oceną opisanych w nich akcji, a także szczęśliwym zrządzeniem losu. Wpływ na to mają także inne, opisane poniżej czynniki.
  • Jasny sposób oceniania postów: na to, czy postaci się powodzi czy nie, wpływają następujące czynniki:
    • czas, jaki upłynął od posta Mistrza Gry do posta fabularnego,
    • poziom używanej aktualnie przez postać umiejętności,
    • skomplikowanie sytuacji, w której znajduje się postać,
    • stopień zrozumienia świata Leviathana przez gracza,
    • zgodność opisywanych akcji z Kartą Postaci.
    Jeśli naprzeciw siebie stają postacie o różnym stopniu umiejętności (np. walki mieczem), zazwyczaj wygra ta o większym. Sytuacje niebezpieczne i bardziej skomplikowane są z gruntu trudniejsze do rozwiązania.
    W przypadku popełnienia błędów w dwóch ostatnich kwestiach stosowana jest opisana poniżej mechanika sprzeciwiania się postaci.
  • Sprzeciwianie się postaci graczom: celem MG na Leviathanie jest namawianie graczy do korygowania błędów, nie zaś ich piętnowanie. Gracz, który popełni błąd, nie jest natychmiastowo karany. Mistrz Gry ma obowiązek dopytać go, czy rzeczywiście chce poprowadzić swoją postać w opisany sposób. Informuje go o ewentualnych konsekwencjach, przez które postać się waha. Dzięki temu w naturalny i bezstresowy sposób naucza, jak funkcjonuje świat Leviathana. Taka ochrona MG maleje z czasem, ale umożliwia wejście do gry nawet osobom niezaznajomionym z jej podstawami. MG nie gra za gracza, tylko pilnuje, aby logika wewnętrzna świata nie została zaburzona.
  • Umiejętności w trybie ogólnym: gracz nie jest swoją postacią i nie ma tej samej wiedzy. Umiejętności postaci powinny być stosowane w trybie ogólnym, czyli bez konkretów od strony gracza. Wynik ich użycia jest opisywany przez Mistrza Gry. Przykład: Chcąc poprowadzić bitwę z perspektywy postaci posiadającej umiejętność „Dowodzenie na lądzie” wystarczy ogólnie określić, że wydaje ona odpowiednie rozkazy. Rozpisując je konkretnie gracz zwiększa szansę na niepowodzenie. Podobnie sprawa ma się ze wszystkimi innymi umiejętnościami, nawet wiedzowymi. Prowadząc historyka wystarczy napisać, że opisuje on przeszłe wydarzenia. Rolą Mistrza Gry jest dodanie szczegółów. Opisywanie szczegółowych ruchów postaci podczas walki może przynieść więcej szkód niż pożytku.
  • Częste odnoszenie się do KP: Karta Postaci na Leviathanie nie leży odłogiem. Oprócz tego, że należy ją często aktualizować, MG będzie często odnosił się do wydarzeń z życia postaci, jej wiedzy oraz umiejętności. Sformułuje wnioski, które mogłaby wyciągnąć z danej sytuacji. Zakładamy, że bohaterowie w naturalny sposób posiadają pewne informacje, których gracz nie musi posiadać. Widząc kogoś znanego, postać gracza będzie wiedziała dokładnie, kim jest. Nawet, jeżeli ta ważna osoba została opisana gdzieś w dziale „Wiedza”, gracz nie jest zmuszony do szukania informacji na własną rękę. Wystarczy, że jego postać wie, kim jest ta persona. Podobnie jest z każdą inną informacją związaną z realiami gry. W praktyce sprawia to, że teksty z działu „Wiedzy” są dla dociekliwych.
Trzy ostatnie cechy gry łączą się w jedną: niewygórowany poziom trudności gry.