Zakon Lorveniuszy

Dział, w którym gracze opisują Stowarzyszenia, do których należą ich postacie, doglądają ich statystyk oraz werbują członków.

Moderator: MG

Awatar użytkownika
Infi
Kontakt:
Posty: 3706
Rejestracja: 01 wrz. 2011, 19:59
Discord: Infi
GG: 12763543
Karta Postaci: viewtopic.php?t=638

Zakon Lorveniuszy

20 kwie. 2014, 00:15

1. Nazwa Stowarzyszenia: Zakon Lorveniuszy (wł. Zakon Paladynów Świątyni Światła w służbie Lorven Protektorki Dusz, początkowo Stowarzyszenie Wolnych Lorveniuszy). Obrazek
Uproszczona wersja tarczy herbowej Lorveniuszy
1.2. Kolor Stowarzyszeniazłoty.
2. Typ: zakon.
3. Cele Stowarzyszenia: Zakon należy do Świątyni Światła, przez co hołduje jej tradycjom. Jego celem jest więc przede wszystkim krzewienie wiary w Lorven, co czyni na kilka sposobów. Członkowie tego Stowarzyszenia są wzorami do naśladowania, swoją nienaganną postawą dając przykład każdemu z mieszkańców Autonomii Wolenvain. Większość z nich po zostaniu pełnoprawnymi rycerzami zakonnymi podróżuje po kraju, niosąc pomoc uciśnionym. Tępią wszelkie oznaki niebezpiecznych, niemiłych swej pani kultów, zobowiązują się chronić słabszych i wspomagać biednych. Zakon Lorveniuszy stanowi też od zawsze rolę rozjemcy w sporach, a jego przedstawiciele uczestniczą w większości ważniejszych zebrań na wysokich szczeblach politycznych. Rolą tej organizacji nie jest przy tym uczestniczenie w jakichkolwiek wojnach, o ile nie mają one podłoża religijnego.
4. Stopień zakonspirowania: jawne.
5. Warunki rekrutacji

Do Zakonu Lorveniuszy przyjmowani są wyłącznie ludzcy mężczyźni szlacheckiej krwi. Można do niego dołączyć w dowolnym wieku, jednak przyjęcie osobnika mającego na karku dziesięć bądź więcej wiosen skutkować może zablokowaniem dla niego możliwości zostania pełnoprawnym rycerzem zakonnym. Typowy kandydat na paladyna rozpoczyna swoje szkolenie w wieku lat siedmiu, odsyłany do Zakonu za poleceniem swego pana ojca godzącego się tym samym na uczestnictwo syna w Ceremonii Oddzielenia, co zgodnie z przyjętym zwyczajem wymaga od niego stosownych nakładów pieniężnych składanych w formie darowizny na rzecz Świątyni Światła.

Sama Ceremonia polega na rytualnym, zależnym w swym kształcie od poświęconych na ten cel środków pozbawieniu przyszłego zakonnika wszelkich oznak przynależności rodowej. W swej najprostszej wersji Ceremonia zakłada obecność przynajmniej trzech zakonników pełniących rolę świadków, z których najwyższy rangą za wyrażoną odpowiednio wcześniej zgodą Wielkiego Mistrza Zakonnego zdziera przyszykowany na tę okazję, materiałowy lub stalowy herb rodowy z piersi przyszłego paladyna. Największe, zwykle zbiorowe Ceremonie nierzadko obejmują udział kapłanów Świątyni Światła i większej ilości zakonników, chóralne zmawianie modlitw o przychylność Lorven, intonowanie pieśni ku czci bogini i wiele innych mających znaczenie symboliczne czynności, takich jak publiczne składanie oświadczeń przez ojców kandydatów oraz umieszczanie tych ostatnich w silnych promieniach słonecznych, gdzie obowiązkowo znajdowali się przez całą, trwającą czasem kilka godzin Ceremonię. Z oczywistych względów większość tego typu rytuałów ma miejsce w miesiącach letnich, najlepiej w południe. Rzadko kiedy zdarza się, że rocznie przyjmowanych jest więcej niż pięciu kandydatów. Częste są też odrzucenia tychże przez samego Wielkiego Mistrza Zakonnego, nie udzielającego permisji na udział danego młodzieńca w Ceremoni Oddzielenia, częstokroć bez udzielania jakichkolwiek wyjaśnień jego rodzinie.

6. Członkowie i struktury:
Założyciel: Kahonim Dzierżyciel.
Miano i tytuł aktualnego przewodniczącego: Wielki Mistrz Wegzahter Mocny.
Zależność członków: warunkowa – Zakon kontroluje swoich członków i rzadko wyraża zgodę na przystąpienie do innego Stowarzyszenia.
Hierarchia:
Przed złożeniem ślubów zakonnych:
Paziowie zakonni – małoletni chłopcy przygotowujący się do pełnienia posługi giermka, odbierający w tym czasie stosowne wykształcenie (teoretyczne jak i praktyczne) oraz spełniający obowiązki zarówno wobec przydzielonego im pana jak i wobec ogółu rycerstwa zakonnego. Rzadko kiedy opuszczają swe komandorie. Ich rolą jest przede wszystkim przyjęcie nauki o doktrynie Lorveniuszy. Przejście do kolejnego stadium jest zwykle płynne i następuje w wieku około czternastu lat.
Giermkowie zakonni – pod względem kompetencji nie różnią się niemal niczym od swoich niezakonnych odpowiedników, kontynuują swą naukę przygotowując się do zostania rycerzami. Każdy z nich usługuje zwykle temu samemu rycerzowi, któremu usługiwał będąc paziem, pomagając mu we wszystkim, czego sobie zażyczy i odbierając od niego stosowne, dotyczące rzemiosła rycerskiego nauki, m.in. walki różnym rodzajem oręża (mieczem, toporem, włócznią, łukiem, sztyletem, kopią, buzdyganem, cepem bojowym itd.), znajomości obyczajów i etykiety, nierzadko też gry na lutni czy poezji. Za zgodą swego pana lub u jego boku giermek może opuszczać swoją macierzystą komandorię, zwykle towarzysząc mu w wyprawach.
Nowicjusze zakonni – ranga zarezerwowana wyłącznie dla rycerzy świeckich, którzy przystąpili do Zakonu już po własnym pasowaniu. Aspirują oni do zostania rycerzami służebnymi, jednak nierzadko tego zaszczytu długo nie dostępują. Okres nowicjatu trwa minimalnie rok, podczas którego kandydat na paladyna jest gruntownie sprawdzany pod kątem posiadanej wiedzy, umiejętności i przydatności dla Stowarzyszenia. Bywa, że zmuszany jest on do przyjęcia wymagających ogromnego nakładu silnej woli ślubów (np. ślubów milczenia bądź samookaleczania się). Tak samo jak giermek, nowicjusz nie ma możliwości opuszczania zamku bez zgody przełożonego (zwykle jednego z chorążych zakonnych). Przeciwnie jednak do giermków, nie udziela mu się żadnych niedotyczących doktryny paladyńskiej nauk. Tak samo jak i przyszli paziowie zakonni, nowicjusze przystępują wraz z nimi do Ceremonii Oddzielenia, jednak robią to z własnej woli, czasem nawet bez zgody czy wiedzy głów ich rodzin. Oczywiście, nie każdy kandydat ma szansę zostania choćby nowicjuszem zakonnym – zależy to wyłącznie od zgody Wielkiego Mistrza Zakonnego. Nowicjusze zakonni zrzekają się wszystkiego, co jest w ich posiadaniu na rzecz Zakonu, przywdziewając na czas nowicjatu zgrzebne, białe, szybko szarzejące szaty.

Po złożeniu ślubów zakonnych:
Rycerze służebni – zostanie rycerzem służebnym to dla nowicjuszy zakonnych najwyższe możliwe wyróżnienie, podczas gdy pozostali członkowie Stowarzyszenia dopiero na tym etapie rozpoczynają swoją karierę. Giermek zakonny zostaje pasowany na rycerza służebnego zwykle w wieku około dwudziestu jeden lat, składając publiczne śluby i przyjmując symboliczne uderzenia mieczem wykonane przez samego Wielkiego Mistrza Zakonnego podczas specjalnej ceremonii, która tylko w niewielkim aspekcie różni się od swego wzoru świeckiego. Przekazywane są więc stosowne atrybuty każdego rycerza – pas rycerski oraz ostrogi. Wybrani nowicjusze również w niej uczestniczą i również składają śluby, jednak nie otrzymują drugiego pasowania. Zwieńczeniem ceremonii jest przywdzianie przez rycerzy służebnych wyróżniających ich, białych płaszczy z żółtym symbolem zakonnym na plecach. (Szczegóły niżej w tym punkcie KS.) Przedstawiciele tej rangi stanowią zwykle stałe garnizony w twierdzach i przybytkach Lorveniuszy, opuszczając je częściej, gdy bliżej im do przejścia na kolejny szczebel, bądź, w przypadku świeckich przedstawicieli tej kasty, im dłużej spełniają swoją posługę. Zdarza się, że uczestniczą w większych wyprawach rycerzy zakonnych, tworząc wraz z nimi drużyny rycerskie przemierzające Autonomię. Członkowie tej grupy zyskują dużą samodzielność, jednak zwykle nie sprzeciwiają się restrykcyjnym i przywiązujących ich do ziemi rozkazom swoich dowódców, oczekując na odpowiednią chwilę, w której zostaną dopuszczeni do wypełniania bardziej istotnych obowiązków na rzecz Zakonu. Ten zaś zapewnia im dość jednolite, lekkie uzbrojenie, co przy złożonych przez nich ślubach ubóstwa jest jedynym, co posiadają tylko dla siebie. Rycerze służebni rzadko mają swoich giermków, a o przekazane na ich ręce dobra zakonne troszczą się samodzielnie. W większych bitwach stanowią lekką jazdę, ubrani w kolczugi oraz hełmy i posługujący się w zwarciu włóczniami, bronią obuchową i mieczami.
Rycerze zakonni – rycerze służebni, którzy zostali namaszczeni przez błogosławieństwo Lorven oraz złożyli śluby wstrzemięźliwości. Kolejny ceremoniał przewiduje uczestnictwo wysokiego przedstawicielstwa najważniejszych struktur Świątyni Światła, w tym Najwyższego Kapłana Wolenvain oraz głów innych zakonów (np. mniszych). Dostęp do zaszczytu stania się rycerzem zakonnym mają jedynie ci rycerze służebni, którzy przeszli przez wszystkie poprzednie stadia (od pazia w górę, z pominięciem nowicjatu, który ich nie dotyczy). Błogosławieństwo składa sam Najwyższy Kapłan, a rycerz otrzymuje po wszystkim od Zakonu kolejne dobra ruchome. Posiada zwykle kilka koni, giermka, wiele rodzajów oręża, żółty płaszcz z białym trójkątem, na którym znajduje się symbol Stowarzyszenia oraz zbroję płytową najwyższego sortu. Paladyni tej rangi stanową trzon Zakonu i to ich obraz staje przed oczami każdego z mieszkańców Autonomii, gdy mowa o Lorveniuszach. Wielki Mistrz Zakonny może zdecydować się na wyniesienie ich ponad resztę zakonników, przydzielając mu dodatkowe obowiązki i zbliżając tym samym do siebie.

Oficerowie*:
Kapitularni:
Wielki Mistrz Zakonny – głowa zakonu wybierana na zgromadzeniu obejmujących wszelkich wysoko postawionych członków Świątyni Światła. Ma wyłączne prawo do zarządzania siłami zbrojnymi Zakonu, do niego należy decydujący głos w ustalaniu polityki Stowarzyszenia we wszelkich wydarzeniach jego dotyczących. Do jego obowiązków należy też uczestnictwo w ważniejszych ceremoniach oraz przydzielanie rycerzom zakonnym wysokich urzędów. Wielki Mistrz stanowi najwyższy organ władzy w Zakonie, jest powiernikiem posiadanych przez niego relikwii Lorven oraz pierwszej i najważniejszej z nich – miecza zwanego Opromieniaczem. Jego żółty płaszcz zakonny wyróżnia ciemnozłote oblamowanie oraz wyszyty na nim, utrzymany w podobnym kolorze, widoczny ponoć tylko w blasku promieni słonecznych symbol Lorveniuszy.
Pierwszy Komandor – wyłączny zastępca Wielkiego Mistrza Zakonnego, pierwszy doradca i dyspozytor sił wojskowych na wypadek jego nieobecności. Zarządca zamku Dunrik z żółtym płaszczem oblamowanym w srebro.
Marszałek Zakonny – pierwszy dowódca wojskowy Zakonu, jednak bez władzy decyzyjnej. Może kierować wojskami, lecz nie do niego należy postanowienie o ich wysłaniu. W czasie pokoju dba o musztrę zakonników. Trójkąt na jego płaszczu ma barwę czystego srebra.

Niżsi:
Skarbnik Zakonny – głowa finansjery całego Zakonu.
Szafarz Zakonny – kieruje handlem, sprowadzaniem i sprzedażą dóbr.
Zbrojmistrz Zakonny – zajmuje się uzbrojeniem Lorveniuszy, dogląda fortyfikacji.
Mediator Zakonny – uczestniczy z woli Mistrza w ważnych pertraktacjach politycznych, dbając o interesy zakonu wśród możnych, ale też starając się zażegnać występujące między nimi spory.
Koniuszy Zakonny – odpowiada za należące do zakonników wierzchowce, ich paszę, zdrowie, wyszkolenie oraz rozpłód.
Komandorzy Zakonni – głowy komandorii (okręgów) zakonnych, zwykle posiadający również inne tytuły, takie jak skarbnika czy szafarza zakonnego. Są dowódcami wojskowymi dużych oddziałów rycerskich.
Chorąży Zakonni – dowódcy kilkuosobowych oddziałów rycerskich, do ich obowiązków należy m.in. dopilnowanie stawiania się rycerzy na wezwanie Wielkiego Mistrza bądź Pierwszego Komandora. Odpowiadają przed swoimi Komandorami i mają prawo do noszenia chorągwi zakonnych w wyprawach i bitwach.




Symbole wyróżniające: Herb (blazonowanie skrócone): w polu złotym na srebrnym klinie miecz barwy pierwszej obnażony, w górę skierowany. Barwy znaku oraz jego symbol (zwykle w postaci umieszczonego na żółtym tle białego trójkąta z również żółtym mieczem pośrodku) powielane są na proporcach i płaszczach Lorveniuszy, dzięki czemu każdy z nich jest dobrze rozpoznawalny.
7. Siedziba:
Nazwa siedziby: Zamek Dunrik na Wzgórzu Światła Obrazek
Zewnętrzny dziedziniec Zamku Dunrik z pomnikiem Kahonima Dzierżyciela, w tle góry Ikrem.
Opis wyglądu siedziby i grafika ją obrazująca: Choć początkowo główny zamek Lorveniuszy był dość mały, na przestrzeni lat znacznie go rozbudowano, przez co w czwartym wieku Ery Feniksa stanowił on jedną z potężniejszych warowni Autonomii Wolenvain. Mur wewnętrzny trzymał w sobie najważniejsze budynki administracyjne oraz siedziby najwyższych rangą rycerzy zakonnych. To w jednej z jego sal umiejscowiona została mała, pierwsza w kompleksie kaplica, w której wedle podań Kahonim Dzierżyciel spotkał się z powiernikiem Lorven Protektorki Dusz i w której z jego rąk otrzymał legendarną klingę, Opromieniacza. Wybudowany znacznie później, potężny mur zewnętrzny opasał sporą połać terenu, w tym baraki, drugą, większą kaplicę (w której mają miejsce bardziej znaczące Ceremonie Oddzielenia, pasowania na rycerzy służebnych i wynoszenie ich do rangi rycerzy zakonnych), stajnie, zbrojownie, spichlerze oraz budynki cechowe z rodzaju pracowni garncarza, krawca i płatnerza. Ziemie zakonu obejmują również przyległe do Dunriku wioski, których mieszkańcy zajmują się głównie produkcją żywności. Częste są w tym krajobrazie sady jabłkowe oraz pasieki. Szerszy opis siedziby Stowarzyszenia znajduje się tutaj. Obrazek
Położenie zamku na mapie świata.
Położenie siedziby: na granicy prowincji stołecznej Autonomii Wolenvain oraz jej namiestnictwa derińskiego. 
Historia zdobywania siedziby: Budowę zamku Dunrik zapoczątkowano w początkach pierwszego wieku Ery Feniksa, oddając go do użytku w 28EF, przed przekroczeniem rzeki Iqui przez zwanego Lwem ze Stepów Vaina (34EF). Była to jedna z pierwszych fortyfikacji wybudowanych ludzkimi rękami na terenie formującej się Autonomii Wolenvain. Rola jej zarządcy przypadła około 70EF Kahonimowi Dzierżycielowi i to w jej obrębie odbyło się przekazanie Opromieniacza przez powierników Lorven, czyniąc to miejsce szczególnie uświęconym. Gdy status prawny Zakonu wyklarował się, zamek wraz z przyległymi doń terenami przypadł mu w udziale, oddzielając od siebie prowincje jeszcze niedawno skłóconych w Wojnie o Autonomię możnych.

 
8. Historia powstania Stowarzyszenia:

Początek Zakonu datuje się na 73EF, krótko przed zakończeniem zwanego Wojną o Autonomię konfliktu (46-74EF), w którym przedstawiciele tej organizacji zaczęli pełnić rolę mediatorów. Legenda opowiada o niejakim Kahonimie, który, jako gorliwy wyznawca Lorven Protektorki Dusz otrzymał od jej powierników pierwszy z jej reliktów – miecz zwany Opromieniaczem (przechowywany obecnie gdzieś w zamku Dunrik). Ta potężna broń nie została jednak przekazana bez powodu. Pierwszy Lorveniusz otrzymał bowiem misję krzewienia prawdziwej wiary w Lorven i założenia jej przyczółku na tym świecie, co gorliwie uczynił, zakładając Stowarzyszenie Wolnych Lorveniuszy, które wskutek wielu przemian przekształciło się w znaną obecnie jako Zakon Paladynów Świątyni Światła w służbie Lorven Protektorki Dusz organizację.

9. Lista aktualnych członków (wśród graczy i znanych NPC)::
Wielki Mistrz Zakonny Wegzahter Mocny.
10. Wskaźniki:
Popularność: Zakon Lorveniuszy jest szeroko znany na terenach całej Autonomii, a nawet poza nią. O paladynach słyszano w Khan'Sal, czy w miejscach tak odległych jak mroźna Północ. Paladyn – wzór cnót i ideałów, które powinny kierować każdym rycerzem, a także obrońca i krzewiciel wiary w swą dobrą boginię Lorven to osobnik, którego trudno pomylić z kimś innym. Nawet prości wieśniacy, których omija większość trosk czy problemów kraju, w którym żyją wiedzą o istnieniu Lorveniuszy i traktują ich z należnym szacunkiem.

Popularność Lorveniuszy jest stała i zakorzeniła się już w mentalności mieszkańców Autonomii, podczas gdy sami zakonnicy wspominani będą zapewne jeszcze na długo po swym zniknięciu, o ile to kiedykolwiek nastąpi. Niewątpliwie – paladyni Świątyni Światła są najszerzej znanym zgromadzeniem tego typu, a mieszkaniec Autonomii Wolenvain, gdziekolwiek zawędruje, może chwalić się ich istnieniem bez obawy, iż rozmówca nie będzie miał pojęcia, o czym mowa.

Stosunki z innymi Stowarzyszeniami:
Entropia: brak;
Czarne Koty: brak;
Patrioci: przyjazne.

Zawarte pakty:
Autonomia Wolenvain: sojusz

*Określenie pozafabularne. W świecie gry nie występują oficerowie, a wyżej postawionych rycerzy zakonnych tytułuje się zgodnie z tym, jaki urząd piastują.

//Nota: Zakon Lorveniuszy to pierwsze, testowe „Stowarzyszenie MG-owskie”, czyli takie, które (przynajmniej na tę chwilę) prowadzone będzie wyłącznie przez Mistrzów Gry. Wszystkim nowym postaciom zezwala się bez żadnych konsultacji na posiadanie maksymalnej rangi Chorążego Zakonnego, jednak z każdego stopnia można piąć się wyżej, nawet do samego Wielkiego Mistrza, jeżeli ktoś okaże się godny i dostatecznie długo oraz dobrze będzie prowadzić postać paladyna. Oczywiście gracze posiadający już zaakceptowane i spełniające wymogi Zakonu postacie również mogą do niego dołączyć, ale w takim przypadku start jest nieco utrudniony (patrz punkty 5. i 6. niniejszej KS). Jeżeli pojawi się trzech paladynów-graczy, z tematu pełniącego rolę siedziby Zakonu (a który powstanie niebawem) zrobiony zostanie nowy poddział forumowy. Jeżeli będzie ich pięciu – każdy z nich otrzyma złoty kolor nicku na forum. Kolejnym etapem będzie powstawanie nowych Komandorii, czyli swoistych „oddziałów” Zakonu, na których czele stawać będą gracze. Pisząc KP paladyna nie zapominajcie o tym, że kształt różnych ceremoniałów, rytuałów, obrządków i nawet spełnianych przez Wasze postacie obowiązków zależy wyłącznie od Was, ponieważ kościół Lorven nie jest mocno scentralizowany i za każdym wszystko może wyglądać inaczej. Proszę tylko o zastosowanie się do wszystkich wypisanych wyżej reguł. W razie problemów, jak zawsze, zapraszam na GG bądź PW (preferowane), gdzie (z zależnym od stopnia skomplikowania pytań opóźnieniem) jestem w stanie udzielić wszelkich wskazówek na ten temat. Równocześnie zachęcam do szukania informacji na własną rękę – Zakon Lorveniuszy pełnymi garściami czerpie z tradycji średniowiecznych zakonów rycerskich, więc większość opisujących ich struktury publikacji ma swoje odzwierciedlenie w świecie gry.
Awatar użytkownika
Infi
Kontakt:
Posty: 3706
Rejestracja: 01 wrz. 2011, 19:59
Discord: Infi
GG: 12763543
Karta Postaci: viewtopic.php?t=638

02 mar. 2015, 01:03

KS została zaktualizowana o link do tematu-miejsca, pod którym znaleźć można opis Dunriku – siedziby Stowarzyszenia.

Wróć do „Stowarzyszenia”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość

Zarejestruj się · ZALOGUJ


Jest 5 użytkowników online: 0 zarejestrowanych, 0 ukrytych i 5 gości
Zarejestrowani użytkownicy: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika
Liczba postów: 51987
Liczba tematów: 2958
Liczba użytkowników: 1032
Ostatnio zarejestrowany użytkownik: Sea76
Nikt dzisiaj nie obchodzi urodzin

Discord – czat głosowy

Uwaga – lista osób rozmawiających głosowo nie aktualizuje się na bieżąco. Konieczne jest odświeżenie strony.

Live czat z adminem

Czat z administratorem – klik!
W związku z tym, że Leviathan nie znajduje się jeszcze w swym finalnym kształcie, pytania do jego administratora są spodziewane, potrzebne i oczekiwane. Jeśli masz jakieś (albo chcesz po prostu pogadać o tym projekcie), kliknięcie na powyższy przycisk otworzy nową kartę z oknem rozmowy.